ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΟΥΣΟΥΤΑΣ-ΘΑΝΑΣΟΥΛΑΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΟΥΣΟΥΤΑΣ-ΘΑΝΑΣΟΥΛΑΣ
 
 

 
 
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

Ένα φαινόμενο που συναντάμε στην κοινωνία είναι αυτό της βίας. Δεν ξέρω αν η βία είναι πιο έντονη τα τελευταία χρόνια ή όχι. Αυτό που αισθάνομαι είναι ότι για κρούσματα βίας διαβάζω όλα και πιο συχνά στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αφορμή γι τις σκέψεις μου αυτές αποτέλεσε μια είδηση που διάβασα στις 18 Σεπτεμβρίου 2018. Η είδηση έλεγε ότι ήταν τρεις ανήλικοι, δύο 10χρονοι κι ένας 9χρονος προξένησαν φθορές σε έπιπλα, παιχνίδια και βιβλιοθήκες ενός νηπιαγωγείου έξω από τη Θεσσαλονίκη.

Σκέφτηκα να ψάξω στην ειδησιογραφία και να δω αν υπήρξαν και στο παρελθόν ανάλογες αναφορές βίας ή είναι φαινόμενο της εποχής. Δεν χρειάστηκε πολύ για να βρεθώ σε μια σειρά από άρθρα στο διαδίκτυο που αναφέρονταν σε πολύ χειρότερες πράξεις βίας από ανήλικα άτομα στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Αυτό όμως που αντιλήφτηκα διαβάζοντας τις σχετικές αναφορές είναι ότι όλοι οι δράστες των βίαιων πράξεων - ξυλοδαρμοί, φθορές περιουσίας ή δολοφονίες – ήταν άτομα που είχαν κάποιο πρόβλημα στο άμεσο περιβάλλον τους, οικογενειακό ή κοινωνικό. Τα περισσότερα είχαν υποστεί βία τα ίδια ή τα αδέλφια τους ή ο ένας από τους δύο γονείς από άτομα του οικείου περιβάλλοντος. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που η βίαιη πράξη τους είναι αποτέλεσμα του ξεπεράσματος των ορίων μιας βίαιης συμπεριφοράς των άλλων προς τα ίδια.

Η έρευνα αυτή δεν είναι επισταμένη.  Δεν είναι επιστημονική. Δεν έχει διασταυρωμένα στοιχεία πολύ δε περισσότερο δεν έχει βεβαιότητα ότι τα στοιχεία που χρησιμοποίησε είναι πραγματικά. Αυτό όμως που συνειδητοποίησα είναι ότι σε όλες τις περιπτώσεις των ανήλικών αυτών δραστών η αντίδραση της κοινωνίας ήταν μια και μοναδική. Η τιμωρία και η εκδίκηση.

Στις περισσότερες φορές μετά από μια δίκη οδηγούνται σε κάποιο σωφρονιστικό κατάστημα για μερικά χρόνια ή αν η ποινή τους είναι η θανατική, τότε στον θάνατο. Στην φυλακή κάθε άλλο σωφρονισμός, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε, πραγματοποιείται. Καμία εκπαίδευση, καμία προσπάθεια κατανόησης της συναισθηματικής ή ψυχολογικής κατάστασης του νεαρού ατόμου. Απλά υψώνουμε τον τοίχο ακόμη περισσότερο. Το άτομο το σπρώχνουμε ακόμη περισσότερο στο περιθώριο.

Η συζήτηση που μπορεί να γίνει είναι μεγάλη και δεν είναι δυνατόν να την ολοκληρώσουμε στις λίγες γραμμές αυτού του σημειώματος. Γράφοντας όμως αυτό το μικρό κείμενο μου ήρθε στο νου μια αναφορά σε ένα πρόγραμμα φυλακής ανηλίκων που ονομάζονταν «'Οίκος των νεαρών κρατουμένων» στο Παρίσι μετά την Γαλλική Επανάσταση του 1789. Την είχα διαβάσει στο βιβλίο του Μ Foucault  με τίτλο Επιτήρηση και Τιμωρία - Η Γέννηση της Φυλακής.  Στο πρόγραμμα αυτό η εργασία, η μόρφωση και η καθαριότητα είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του.

Ναι πιστεύω ότι η στάση της κοινωνίας στα άτομα αυτά πρέπει να είναι διαφορετική από ότι στους άλλους που διαπράττουν βίαιες πράξεις, ακόμη και φόνο. Η κοινωνία πρέπει να σκύψει στα άτομα αυτά. Με σύγχρονες επιστημονικές μεθόδους να σκιαγραφήσει  την προσωπικότητά τους, να αναλύσει τα αίτια και τα κίνητρα της πράξης τους και τέλος να τα εκπαιδεύσει με τέτοιο τρόπο ώστε να ενταχθούν και πάλι στην κοινωνία. Με ενδιαφέρον, κατανόηση και κυρίως με αγάπη.

Σας ευχαριστώ για την επίσκεψή σας στο δικτυακό αυτό τόπο και ελπίζω να έχω ένα ηλεκτρονικό μήνυμα από εσάς.

Οκτώβριος 2018

.

 

 



 

 

 

 


 

 
 

 

ΜΗΝΥΜΑ
 

Το νέο βιβλίο του

ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΠΟΥΣΟΥΤΑ - ΘΑΝΑΣΟΥΛΑ

που εκδοθηκε από τις εκδόσεις ΙΔΕΟΤΟΠΟΣ